Select Page

Hoe het begon

Hoe het begon

Vierenhalf jaar geleden had ik ze nog niet. Kleinkinderen. Nu heb ik er negen! Mijn verlangen naar kleinkinderen begon eigenlijk bij Micky’s geboorte. Ziezo, dacht ik, die is binnen, (nou ja, buiten, ’t is maar hoe je het bekijkt), ik heb een dochter en die gaat voor kleinkinderen zorgen. Met de geboorte van Bastiaan en toen nog dochter Caroline was er geen twijfel meer mogelijk. Dit is het begin van een grote familie.

Die wens lag in het verlengde van het feit dat ik zelf als joods driemaanden oud babietje werd geadopteerd omdat ouders naar Sobibor waren weggevoerd. Mijn adoptie werd geen succes (understatement) en het verlangen naar een ‘grote eigen familie’ stond hoog op mijn wensenlijstje. Ik stak het niet onder stoelen of banken. Eigenlijk wist iedereen in mijn privé en zakelijke omgeving dat ik kinderen “fijn” vond. Hoe meer hoe beter en toen ik met Onno trouwde en hij twee jongens meebracht voelde dat als een verrijking. En nog steeds! Naarmate de kinderen ouder werden fantaseerde veel en vaak – ja ook hardop – over de kindjes die ze zouden krijgen. Natuurlijk, daarvoor hadden ze partners nodig. Laat er geen twijfel over bestaan, aan belangstelling (en belangstellenden) geen gebrek. Dat zat dus meer dan goed!

Gek werden ze ervan, die kinderen, mamma je bent neurotisch, houd eens op, wacht nu rustig af! De hoop op al dat moois werd intenser naarmate de jaren verstreken. Ik ging officieel met prepensioen ( nog geen kleinkinderen Carla? ). Nee dus, geen tweede generatie in de wieg. Kostbare tijd ging verloren: “Straks ben ik dood, schiet nou op!” Immers Micky had haar Peter (al jaren), maar “nee, niet om mij te pesten, echt niet”, zij besloten maar liefst een vol jaar op wereldreis te gaan! Bastiaan een aantrekkelijk jong mens ( mag ik zeggen, ’t is mijn zoon!) had me intussen helemaal lekker gemaakt met zijn keuze voor de intelligente, mondige, en beeldige Claudia. Mee met vakanties en zo, je kent het wel. Opeens was het helemaal over! Zo maar. Voorbij. Even niet opgelet en hupa, zat er een nieuw meisje aan het ontbijt. Opnieuw beginnen, opnieuw investeren.

Ook de jongste, Caroline, had nog geen ideeën in die richting. Nou ja, ’t leek er even op, want zij en Onno’s zoon Tim hadden veel oog voor elkaar en volgden enkele jaren het voorbeeld van hun respectievelijke moeder en vader. Of dat nu zo’n goed idee was? Vonden zij uiteindelijk niet en met hun besluit om als broertje en zusje verder te gaan haalden wij opgelucht adem. En Douwe, Onno’s oudste zoon? Die had slechts oog voor zijn computer. Punt.

Het was begin 2005 en toen werd alles anders.

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This