Select Page

Stapje voor stapje

Stapje voor stapje

“We gaan trouwen”, zei Micky toen ze samen met haar Peter terugkwam van hun jaar wereldreis. “En mam, ik zeg het je maar gelijk, we gaan een kindje voor je maken.” Het was 1999 en Micky 33 jaar. Zalig vond ik het, dat ze er niet geheimzinnig over deed en me deelgenoot maakte van hun plannen. Geintjes en lol tussen Micky en Bastiaan: “Zullen we ons eerste kind maar aan mamma geven, zijn we in één keer van dat gezeur af.” En die keer dat ik ’s avonds heel laat Micky belde en zij opnam met: “wegwezen mam, zo wordt het nooit wat met dat kleinkind van je.” De tijd verstreek. Of liever de maanden verstreken. Met iedere keer de vraag: En?? Natuurlijk, ook voor mij was het een leerproces en met de jaren leerde ik op de juiste momenten mijn mond te houden. Ik geef toe, niet altijd, maar ’t werd gelukkig nooit een issue. Micky had een flitsende baan en zat nergens mee.”Echt niet mam, we gaan voor IVF en dat gaat vast lukken,” zo zei mijn positieve energieke en dynamische oudste dochter. Trouwens was er zelf bij toen de gynaecologe, een grote struise dame na een baarmoederonderzoek – waar Micky onder narcose was gebracht – haar meedeelde dat “ze nog nooit zulke prachtige eierstokken had gezien”.

Het was wat iedere moeder zich kon wensen – een dochter die alles met je deelt – en je daarmee ook deelgenoot maakt van een jarenlang, bij vlagen, emotioneel proces. De IFV behandelingen waren zwaar, heel zwaar. Voor haar, hoewel ze dat lang bleef ontkennen, maar zeker ook voor haar omgeving. Het duurde niet eens zo heel erg lang – de ziekenhuisbezoeken waren nog maar enkele maanden bezig – toen daar opeens het A-woord viel. Adoptie. “Ben eens gaan informeren, mam, maar ’t duurt heel lang voordat je daarvoor in aanmerking komt en daarom hebben Peter en ik ons alvast ingeschreven. Pats, pang, mijn eigen moeizame verleden flitste voorbij: moeilijke en verdrietige jeugd, geen eigenwaarde, veel gepest (m’n haar, m’n naam) altijd ‘anders’ gevoeld. Geadopteerd dus en daar altijd de sporen van mee dragen! Hoe daar in deze andere situatie mee om te gaan?

Micky en Peter. Voorzichtig en invoelend, stapje voor stapje namen ze ons mee, in dit moeilijke en ingrijpende proces. Niet alleen wij, maar ons hele hechte (samengestelde) gezin werd er bij betrokken. Praten, praten, praten. Bij ieder familie-evenement lange discussies. Ondertussen: de IVF ging door, en zo ook de voorbereidingen voor adoptie. Bij welke organisatie ze zich inschreven (Wereldkinderen), uit welk land ze wilden adopteren ( Brazilië, want mam, Brazilianen zijn gepassioneerde en extroverte mensen ). Micky en Peter volgden cursussen, ondergingen psychologische onderzoeken

Het was eind 2004.

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This