Select Page

Lakens met een kantje

Lakens met een kantje

Moeder worden heeft voor mij heel lang een romantische zweem gehad. Niet in de laatste plaats gevoed door de Walraconsulente, die toen nog adviseuse heette en met drie grote monsterkoffers op je stoep stond, die me toen ik achttien was, mijn linnenuitzet verkocht. Twee keer zo veel als wat je echt nodig hebt, maar als net meisje moest je wel voldoende hebben natuurlijk. En ik dacht toen nog dat ik een net meisje was…

Die Walra-adviseuse zei dat ik ook éen extra lakenset moest uitkiezen voor het kraambed. Dat mocht dan het mooiste zijn wat ik in haar koffers kon vinden want tijdens die kraamdagen was het beste nog niet goed genoeg. Zo’n prachtige tijd, die moest je vieren!

Jarenlang was dat kraambed een van de onderliggende redenen waarom een kindje krijgen me zo geweldig leek. Dat en die bolle buik. Want bolle buiken kende ik alleen van te veel calorieën en te weinig beweging. Wat moest het heerlijk zijn om legitiem met een overdosis kilo´s rond te lopen. Nee hoor, ik ben niet te zwaar, ik ben zwanger.

Terwijl de kilo’s bleven komen, de lakenset met een kantje in de kast lag te vergelen en de wanhoop evenredig met het verstrijken van de tijd toenam, werd zwanger worden in plaats van iets moois een absoluut moeten. Het zou mij toch niet gebeuren dat ik niet zou hebben wat anderen zomaar kregen. Hup, een maandje proberen en ze waren zwanger. Mopperende vriendinnen dat het zo zwaar was, een schoonzus die me meldde dat ze het zwanger zijn nu echt zat was. Misselijke meiden zonder een enkel gevoel van mededogen voor mij, de zielige vrouw die alsmaar niet zwanger werd. Ach ja, zwanger worden is een vreugd en wie niet meedoet hoort er niet bij. De gedachte dat je misschien voldoende vrouw bent om toch wel te snappen wat ze bedoelen, wordt op verjaardagen vakkundig de nek omgedraaid. Geen moeder dan ook geen volledige vrouw. Daar zit je dan met je moederwens, leg die maar naast die lakenset in de kast.

Maar je omgeving heeft ook mededogen, zeker op momenten dat er oppas nodig is. Dan ben je bij uitstek degene die zo leuk met kinderen kan omgaan. We zeiden pas nog tegen elkaar dat het zo jammer is dat jij nou net!

Dan komt de dag dat je begint te begrijpen dat het niet gaat gebeuren. Dat je dus ook geen oma gaat worden, een gedachte waarvan je pas heel veel later begrijpt dat die gewoon dom is. Want als je wel buikkinderen hebt, word je misschien ook geen oma. Maar ja, die wijsheid komt pas als je zelf al een aantal malen ontactische opmerkingen hebt geplaatst met alleen maar oog voor je eigen verdriet. Verdriet dat wel drie vakanties per jaar mogelijk maakt, dat een scheiding gemakkelijker maakt omdat je niet met kinderen rekening hoeft te houden en verdriet dat je ook kunt weglachen waardoor je voor je omgeving een erg leuke meid bent.

En dan is er de dag dat je oog in oog staat met een groep zigeunerkinderen met luizen in hun haar, kapotte kleding aan hun lijf en scherpe hongerstrepen in hun gezichtjes. Blote voeten in de modder rondom de stal waar ze wonen. Dan komt er een oergevoel los, een moedergevoel dat zich met grote barensweeën via je hart naar buiten perst. Geen voorbereidende kraamtijd, geen beschuit met muisjes, maar gewoon met je poten in de modder aan de gang gaan en in plaats van flesvoeding sinaasappels en brood regelen. Kleren verslepen, brillen bedelen en eten, eten en nog eens eten ronselen. Allemaal moederdingen eigenlijk. Die dag was de dag waarop ik moeder werd en daar had ik geen lakens met een kantje voor nodig.

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This