Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 5

Kleinkinderenfeuilleton deel 5

Dit is een tussendoortje. Want denk niet dat schrijven over je kinderen zonder slag of stoot tot stand komt. Daar gaan de nodige discussies aan vooraf. En tijdens. En achteraf. Dat gaat over ‘kan ik alles naar waarheid opschrijven of zijn er gebeurtenissen waar jullie moeite mee hebben’. Of neem die namenkwestie. Want had ik modische, eigentijdse, bijzondere namen verzonnen (jij mag het zeggen, doe maar wat je leuk vindt) dan blijkt dat bij nader inzien toch niet zoals ze in de familie-chronicles genoemd willen worden. Enfin voor de rest: “Carte blanche, hoor mamma, jij schrijft toch geen akelige dingen over ons, dus ga lekker je gang en leef je uit.”

Vorige week belde Bastiaan: “Mooi hoor, gaaf om terug te lezen, maar twee tips. De ene is dat ik ‘t toch fijn zou vinden als  je andere namen voor mijn vriendinnen verzint, want stel dat ze het lezen, en de andere is dat je er een stamboom bij moet tekenen.” Lachend gaat hij verder: “Want wie is wie, je zou toch zeggen dat ik deel uitmaak van dit gezin, maar als ik het spoor al bijster raak…”  Tuurlijk, gelijk de namen veranderd, dat lukt nog wel. Maar een stamboom? Daar moet ik later mijn Onno maar voor inschakelen. En dan nog, hoe zet ik het op deze site… ben ook maar een beginneling.

En dan vandaag, weer urenlange telefoongesprekken. Eerst met de jongste dochter Caroline die mij aanraadt een tijdlijn te maken. “Je moet het wel in de goede volgorde schrijven mam, want eerst kreeg Eva (vrouw van Onno’s zoon Tim) die afschuwelijke 20-weken miskraam, toen kwam ik met het babietjesnieuws en toen Micky… en in die zelfde hadden we ook nog het huwelijk van Bastiaan met Robin.” Samen duiken we terug in de tijd. Het ongelooflijke verdriet van Eva die na de vruchtwaterpunctie een miskraam kreeg. Opgenomen in het ziekenhuis en gewoon bevallen, met weeën en zo… met een levenloos kindje op ’t eind. Denk je in wat een verdriet… Nog steeds Caroline aan de telefoon: “Daarna, vertelden wij dat wij zwanger waren en in die zelfde periode, zomer 2005, vertelde Micky – oudste andere dochter – dat zij en Peter ‘goed waren gekeurd’ om drie kinderen in één keer te adopteren.” Ja, ik herinner me het. Na zes jaar van stroperige en eindeloze ambtelijke procedures: “Braziliaanse kindjes mam, dan hebben ze hopelijk een beetje ons temperament.”

Zojuist belde Micky. Ik vertel haar waar Caroline en ik het eerder vandaag over hadden. Micky: “Daar zou je een aparte column over moeten schrijven, over die adoptieprocedure, over de machteloosheid, over die zes jaar waarin ons hele leven overhoop werd gehaald.” En dan maakt ze me reuze blij: “Mam, wat denk je wat, alle rondschrijfmails van jou met mijn verslag over de eerste 1,5 jaar met de kinderen teruggevonden. Lees maar, dan herinner je je alles weer…” Waarmee ik maar zeggen wil: We zijn er nog lang niet, blijf lezen…

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This