Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 6

Kleinkinderenfeuilleton deel 6

“Je kunt het het best vergelijken met een sollicitatieprocedure, maar wel eentje die zes jaar duurt”,  vertelt Micky als we herinneringen over de adoptieprocedure ophalen. “Heus, we hadden ons wel voorbereid, maar dat het zo’n ambtelijke molen zou worden, met zo veel papierwerk, zo veel testen en zo veel betutteling… Wat ik het ergste vond? Dat de betrokken instanties als het ware in je peroonlijke leven infaltreren. En daardoor een soort macht over je krijgen.”

In de talloze gesprekken keer op keer bewijzen hoe graag je kinderen wilt, hoe je relatie is, of je lichamelijk en geestelijk gezond bent, genoeg verdient, of je huis groot genoeg is… Testen, testen en nog eens testen. Ook wij moesten ons aandeel leveren. Wat is onze achtergrond? Waren wij het er mee eens? Waarom dachten wij dat ze het aan zouden kunnen? En die keer dat Menno  van de Raad van Kinderbescherming vroeg: “Hoe ga jij dat doen Micky? Jij die 60/70 uur per week werkt?” Waarop mijn pittige dochter gevat antwoordde: “Ik heb ze toch nog niet?”

Niet alles was alleen maar vervelend. Zo waren er bijvoorbeeld verschillende (weliswaar verplichte) cursussen. Daar werden voorlichtingsfilmpjes getoond en vertelden ervaringsdeskundigen hoe het met hún kindertjes was gegaan. Ik herinner me dat Micky een keer vertelde dat je je moest realiseren dat je kindje (of kindjes, ze hadden aangegeven er drie te willen adopteren) gewend waren in een kindertehuis te leven en te slapen. Veel lawaai dus. Je kinderkamer die je met veel zorg en liefde hebt ingericht is dan beangstigend stil en bedreigend.

En dan, als aan alle formaliteiten is voldaan emigreren Micky en Peter naar Curacao. “Wij denken dat het beter is om eerst een hecht gezin te worden, voordat we de hele familie en onze vrienden hun rol laten spelen. Bovendien is de overgang van Brazilie naar Curacao minder heftig (warmer, minder hectisch) dan naar Nederland.” Hoe ik dat vond? Eh nou, ik had er alle begrip voor… en daar laat ik het liever bij.

Het najaar van 2005. Het is zover. Telefoontje, er is een dossier van drie kinderen uit één gezin. Maar de oudste, een meisje, is negen. “Denk daar goed over na. Want dat is wel pittig.” We praten er over, maar meer voor de vorm. Want het veranderde niets aan het antwoord: Ja. Dan alles in een stroomversnelling. Micky vertrekt naar Brazilie om een 6-weekse stoomcursus Portugees te volgen. Bovendien zit ze dan dicht bij het vuur.  Dat denkt ze… Als het moment bijna daar is, blijkt er nog één belangrijke stempel niet aanwezig. Kan dat in Sao Paulo of in Rio de Janeiro? Nee mevrouw, dat kan alleen bij het Braziliaans consulaat in Nederland. En hup en of het niets kost, daar gaat ze weer. Retourtje Nederland. Dan bij het consulaat gaat het toch nog bijna mis.  ’t Is lunchtijd en de man aan de balie heeft er duidelijk geen zin in. Maar daar houdt mijn dochter geen rekening mee. Furieus duikt ze er in en het gaat van dik hout met planken. Met succes. Diezelfde avond weer terug naar Brazilie. Mét het gewenste stempel. “Mam, ik word moeder,” belt ze me op weg naar Schiphol…

Kerst 2005. Emoties spatten alle kanten op. Eva heeft voor de tweede keer een miskraam. Caroline is zes maanden zwanger. Peter is even in Nederland (zaken) terwijl Micky alleen in Brazilie is. Ze belt. Eindelijk, ze heeft foto’s. En namen en andere bijzonderheden.  Peter vertrekt naar Brazilie. Over twee weken krijgen ze de papieren. Over twee weken worden ze pappa en mamma. Over twee weken word ik oma.

Het is geen ‘niet goed geld terug garantie’. Bij adoptie gaat het om kleine mensenlevens, het gaat om kinderen. Vanzelfsprekend dat er in de loop der jaren procedures zijn opgesteld om misbruik te voorkomen (mensenhandel, orgaanhandel, sexueel misbruik etc.). En dan nog gaat het in enkele gevallen mis, maar dat terzijde.

Bij onze Micky en Peter ging het niet anders. Ze hadden zich ingelezen en zich er op ingesteld. Maar dat het zo’n ambtelijke molen zou worden, met dito papierwerk,zo veel testen en zo veel betutteling, daar hadden ze niet bij stilgestaan.  Micky:  "Je kunt het het best vergelijken met een sollicitatieprocedure, maar wel eentje die zes jaar duurt. Waarbij de betrokken instanties als het ware in je peroonlijke leven infaltreren. En een soort macht over je krijgen.

het was om gek te worden. Iedere keer opnieuw je op je best vertonen. Weer bewijzen hoe graag je kinderen wilt, hoe de relatie is, of je lichamelijk en geestelijk gezond bent, genoeg verdient, of hun huis groot genoeg is… Testen, testen en nog eens testen. Maar ook wij moesten ons aandeel leveren. Wat is onze achtergrond? Waren wij het er mee eens? Waarom dachten wij dat ze het aan zouden kunnen? Lijsten met vragen die ook wij moesten beantwoorden. En die keer dat Menno van Wereldkinderen vroeg: "Hoe ga jij dat doen Micky? Jij die 60/70 uur per dag werkt?" Waarom mijn pittige dochter gevat antwoordde: "Ik heb ze toch nog niet?"

Niet alles was alleen maar vervelend. Zo waren er bijvoorbeeld verschillende (weliswaar verplichte) bijeenkomsten. Daar werden instructiefilmpjes getoond en vertelden ervaringsdeskundigen hoe het met hún kindertjes was gegaan. Ik herinner me dat Micky een keer vertelde dat je je moest realiseren dat je kindje (of kindjes, in hun geval waren het er drie tegelijk) gewend waren in een kindertehuis te leven en te slapen. Veel lawaai dus. Je kinderkamer die je met veel zorg en liefde hebt ingericht is dan beangstigend stil en bedreigend.

Inmiddels leek het erop dat alle benodigde papieren in orde waren. Micky en Peter besloten naar Curacao te emigreren. "Wij denken dat het beter is om eerst onze kinderen aan ons te laten hechten voordat we de hele (hechte) familie en onze vrienden hun rol laten spelen. Omdat wij het de  Alles om de beginfase van de kindertjes zo goed mogelijk te laten verlopen.

begonnen. , alle procedures doorlopen en goed bevonden om zelfs drie kinderen in één keer te adopteren, kwam het telefoontje. In Brazilie wachtten er twee meisjes en een jongetje uit één gezin op een pappa en mamma. De emoties liepen hoog op, wat een vreugde en blijdschap. Het was zo ver.

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This