Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 7

Kleinkinderenfeuilleton deel 7

“Iemand zei: ‘daar komen de kinderen’ en voordat ik het wist, lag Ivete (9) in m’n armen. Klein beetje verlegen, maar eigenlijk verdween dat meteen.” Het skype-gesprek met Micky. Vanuit Brazilië, meerdere keren per dag een ooggetuigenverslag. “Ook bij Gabriëlla (3) geen enkele schroom. Vanaf de eerste minuut was het pai en mai, betekent pappa en mamma. Diego (5) aarzelend, maar toen ik even op bed lag, kwam hij zomaar bij me liggen, zijn hele lijfje tegen me aan. En kon ik ook hém in m’n armen nemen.“

Een moeder-en-dochter-gesprek zoals we dat zo vaak voeren. Geen detail blijft onbesproken. Vrijuit praten, zeggen wat je denkt en zeggen wat je voelt. “En toen zaten we daar. Opeens. Met zijn vijven op de bank. Het uitpakken van de speelgoedaapjes een feest van herkenning. Immers, stonden we mee op de foto’s in de boekjes die ze van te voren hadden gekregen. De lange armpjes en ‘t klittenband op de pootjes maken gekke variaties mogelijk. Mam, de kinderen waren verrukt.” Dan vertelt Micky over de armbandjes. “Armbandjes met hartjes tussen de schakels als symbool van ons gezin. Vijf hartjes. We hebben er allemaal eentje om. Van nu af aan met ons vijven.” Ze vertelt hoe de kinderen geen millimeter van hun zijde wijken. “Ze houden ons aan een stuk door in de gaten. En als  ik om me heen kijk zie ik drie prachtige kinderen. Ivete met haar hoofdje vol krullen, Diego en Gabriëlla hartstikke stijl en driepaar schitterende donkerbruine ogen. Ongelofelijk dat dit drietal aan onze zorg en liefde is toevertrouwd.”

“Na het bankmoment een eindje wandelen. Eventjes werd Gabriëlla  verdrietig, maar ik kon haar afleiden en het was snel over. Hapje gegeten en toen zwemmen. Zwemmen met bandjes natuurlijk, want ze hebben nog nooit eerder gezwommen.  Gabriëlla poedelde wat in het rond en was er toen van overtuigd dat ze kon zwemmen. ‘Ik wil geen bandjes, ik ben groot.’ En voegde de daad bij het woord. Wij uitleggen dat dat echt niet kon… met het vervolg, herrie in het water.  Ze ging kopje onder, het deerde haar niets en ze hield vol… Maar wij ook en ja dan geldt het ouderlijk gezag hè Mam…“

Micky verhaalt hoe ze na het zwemmen met zijn allen douchten. “Onze jongste zag kans een shampoofles leeg te drukken en ik maar proberen het schuim weg te spoelen… Daarna met handdoeken om, heerlijk mét en bíj elkaar wat drinken.”Met snikken in haar stem (en wat dacht je van mij!) doet Micky verslag dat Ivete op een gegeven moment iets wilde zeggen. “We moedigden haar aan natuurlijk. Toen, zomaar sloeg ze haar armpjes om me heen, en zei dat ze me een hele dikke knuffel wilde geven om te zeggen dat ze zo verschrikkelijk blij was. En hoe gelukkig ze zich voelde. Een moment om ons altijd te herinneren. Ja een meisje van negen kan zulke dingen al voelen en zeggen. Wat een geschenk, hé mam.”

De laatste minuten van het gesprek vertelt ze: “Het is als springen op een rijdende trein. Alles loopt, en alles gaat zijn gangetje. Moet er naar de wc gegaan worden dan lopen we mee, we redderen waar we moeten redderen, we troosten, we lachen, we regelen en ja, alles loopt gewoon alsof we nooit anders hebben gedaan. En zo voelt het ook. Het zal eerder door anderen zijn gezegd, het voelt alsof we ons hele leven een gezin vormden. Het kan niet meer anders.”

Naschrift van oma Carla
Tijdens dit lange gesprek van dag 1 van het nieuwe gezin, kreeg ik de kinderen een voor een aan de telefoon. Een geklets en gelach van jewelste. Zeer tot mijn spijt verstond ik daar geen jota van. Ik strooide wat virtuele kusjes door de telefoon, meer kon ik helaas niet doen. Micky klonk blij en geroerd. Maar uitgeput ook…  En toen…toen moest het bedritueel nog beginnen…

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This