Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 8

Kleinkinderenfeuilleton deel 8

Uit het telefoongesprek van Micky (uit Brazilie): Tien uur is natuurlijk veel te laat om naar bed te gaan. Maar mam, het ging gewoon niet eerder. Je snapt het hé? Vreemde mensen waar je pai en mai tegen zegt. Vreemde mensen die anders spreken, anders ruiken, anders zijn. Zoveel nieuwe indrukken, om nog maar te zwijgen over je vriendjes, vriendinnetjes en je verzorgers die je opeens niet meer ziet. Zo maar, van het een op het andere moment. Kindjes van 3, 5 en 9. Helemaal alleen in een volstrekt ander decor. Zoveel mogelijk doen of alles ‘normaal’ is, terwijl geen grotere verandering denkbaar is.

Na het Roodkapje in het Portugees met Lobo, de boze wolf, ging het licht uit op een klein lampje na. In eerste instantie gingen wij naast de kinderen liggen. Ivete, dan ik, Diego in Peter’s armen met aan zijn andere kant kleine Gabriëlla. Dat bleek geen goed idee, de kinderen wilden deze bijzondere dag nog lang niet laten gaan. Wij verhuisden dus naar de kamer er naast, met tussendeur. ‘Nu echt gaan slapen jongens.’ Wishful thinking. Dan was het te warm, dus deken af, laken af, dan te koud, laken weer om, dekens weer om. Toen wist Diego het zeker, de schaduw op de muur was de boze Lobo en hij zette het op een (keihard) huilen. Troosten natuurlijk en geruststellen. We waren nog niet weg of we zagen dat het grote licht aanging en tegelijkertijd hoorde we het geluid van de tv. Ik wilde al opspringen, maar gelukkig hield Peter me tegen. En ja hoor, licht uit, tv uit en Ivete die haar broertje en zusje geruststelde en kalmerende woorden sprak. Het was half twaalf… De eerste dag zat erop.

Natuurlijk waren we vanmorgen te laat voor het ontbijt. Halsoverkop de kinderen wakker gemaakt en met verwilderde haren, half niet en wel aangekleed, nog geen tandjes gepoetst (gisteren ook niet) zaten we als gezin aan de ontbijttafel. Stik gezellig, naarmate ze meer en meer wakker werden, des te leuker werd het. Terug op de kamer begon het grote tanden poetsenfeest met de beeldige tandenborstels (en heerlijke tandpasta) die ik in Nederland had gekocht. Dat de kinderen zo blij waren met zo iets simpels.

De eerste dagen wilden we niet te ver van het hotel en dan is zwemmen zo’n beetje de enige optie. Allemaal uitkleden, badkleding aan, bandjes om en hup in het zwembad. Vanmiddag met de zwanenboot (Peter moest trappen) wat een feest. Wat een blije gezichtjes. Onze jongste wilde ook van geen ophouden weten. Die wilden weer met de zwanenboot… Wat dat betekent? Mam, dat wil je niet weten, ze ligt dan op de grond, krijst en schreeuwt en haar kleine lijfje kronkelt alle kanten op. Iedere keer als ze haar zin niet krijgt, wordt dit ‘mechanisme’ in werking gezet. Begrijp dat dat deel uitmaakt van de befaamde peuterpuberteit, maar ik zit er behoorlijk mee. Je kunt namelijk niets anders doen dan lijdzaam toekijken, want op het moment dat het gebeurt, is er geen praten, sussen of troosten mogelijk. Ze is dan helemaal van de weg weg, zit volkomen in haar hoofdje, haar prachtige bijna zwarte ogen draaien helemaal weg, je ziet dat ze helemaal in de war is en zo boos en zo bang… Dat kan rustig vijf minuten of langer duren.

Ja, ons kleintje (de anderen ook natuurlijk, maar die uiten dat anders) heeft barre tijden meegemaakt. Toen ze zes maanden was is ze uit een verschrikkelijk verwaarloosde toestand gered. Eerst naar een kindertehuis, toen naar een eerder adoptiegezin, toen weer naar het kinderhuis, toen bij de zogenaamde ‘opvangopa en -oma’ en nu bij ons. Ivete vertelt ons in stukjes en beetjes dat ze vreselijk geslagen zijn door hun biologische altijd dronken pappa. Was hier beetje op voorbereid door de rechter (en stond ook in het dossier) en raak er niet overstuur van. Zolang ik maar weet dat het niet tegen ons is, red ik me prima en probeer er een beetje afstand van te nemen. Maar het is niet leuk (understatement) om dat kleine lijfje in een furie te zien ontsteken…

Als Gabrielle zo’n bui heeft merk ik dat ik kleine Diego niet goed de aandacht kan geven die ook hij nodig heeft. Gelukkig is hij helemaal op Peter gericht. Als je die twee ziet, dan springen de tranen je in de ogen. Zo lief, zo ‘vriendjes’, met zijn knuistje in Peter zijn hand, of de armpjes om hem heen. Maar ook hij heeft zijn ‘boze momenten’. Bij hem uit zich dat in meppen of heel hard met z’n vuistjes op het water slaan… En Ivete? Die is veels te lief, die helpt, die reddert, die sust…Daar moeten we natuurlijk ook goed opletten, want dat is ook niet goed dat ze alleen maar lief is. Die heeft zoveel te verwerken.

Mam, ik ben kapot, meer is er even niet te vertellen. Vanavond was een kopie van gisteravond. Weer half twaalf totdat ze sliepen (hoe doen moeders en vaders dat toch, zeven uur!) Het is nu bijna half een, wij gaan ook slapen. Morgenavond bel ik weer. Ik houd van je. Dikke kus, Micky.

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This