Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 9

Kleinkinderenfeuilleton deel 9

Doet veel met me, het nalezen van de uit Brazilië opgetekende telefoongesprekken met Micky, nu vijf jaar geleden.  De namen hebben nu een context. Het zijn echte kinderen. Kinderen van mijn oudste dochter.  Ivete, nu 14 (spreek uit Ievetsjie), Diego nu 10 en Gabriëlla nu 9, ieder met hun eigen dierbare plaats in ons kleinkinderenspectrum. Begrijp nog beter hoe intensief, hoe bijzonder en hoe aangrijpend het allemaal was, daar ver weg in die hotelkamer.

Micky vertelt: ‘Oh wee als we een tijdje weg zijn. Dat wordt niet gepikt. Peter moest vandaag een paar uur werken en Diego vroeg of pappa terug naar Nederland was gegaan. Toen Peter terugkwam wilden de kinderen niets van hem weten. Met zijn drietjes zaten ze op een kluitje in een hoek bij het zwembad. Negeerden hem volkomen. Mocht ze niet aanraken, niet met ze spelen. Ze waren duidelijk woedend! Het kostte Peter een half uur weer contact met ze te maken. ’t Zelfde overkwam mij. Minutenlang werd ik genegeerd toen ik met Yvete terugkwam van uurtje winkelen.

Gelukkig wordt er ook veel gelachen hoor mam. Bijvoorbeeld als pappa zich scheert, dan komen de kinderen niet meer bij. Dat hebben ze nog nooit gezien (‘ach wat wel’, zucht Micky als ze dit zegt). Met engelengeduld doet Peter voor dat je je helemaal kunt insmeren met de zeep. Geschreeuw en geschater van jewelste.

Micky vertelt hoe ze proefondervindelijk leert om kleine Gabriëlla bij een woedeaanval met rust te laten. ‘Weet je mam, als je kinderen van het eerste begin hebt, dan weet je die dingen wel, maar ja, ik moet het allemaal in één keer ervaren en leren’.  Wat begrijp ik die moedige dochter van me, jarenlang  samen met Peter lang leve de lol en de vrijheid, en dan in één klap dit drietal in verschillende ontwikkelingsfasen nog wel. Wat een verandering. Wat zal dat wennen zijn.

Dan het verhaal dat Maredy – de vrouw die laatste acht maanden voor de kleintjes had gezorgd – Micky een stapel tekeningen kwam brengen. Micky: ‘Ze gaf me ook twee cadeautjes. Moederdagcadeautjes gemaakt door de kinderen, voordat ze overigens wisten dat ik hun moeder zou worden. Even een moeilijk moment, want terwijl de kleintjes me vol verwachting aankeken zag ik Ivete betrekken. Zij was daar niet bij geweest. Op ‘t laatste nippertje kon ik voorkomen dat ze wegliep.  Luidkeels deelde ik mijn ohh’s en ahh’s met de jongsten en ondertussen pakte ik Ivete stevig vast. Tegelijkertijd fluisterde ik in haar oor dat we samen iets moois voor mij zouden maken. Oh wat fijn haar gezichtje te zien opklaren. Poeh, moeilijk hoor, zulke situaties…’

Oh ja mam, waarom ik eigenlijk zo ontroerd was…  Zei tegen Maredy dat het me echt speet dat ik voor haar geen cadeautje had. Wel aan gedacht, maar later weer vergeten. Haar antwoord? Ze pakte me vast, drukte me op z’n Braziliaans dicht tegen me aan en zei: ‘ Het grootste cadeau dat zijn jullie. Ik had niet durven dromen dat de kinderen zulke lieve ouders zouden krijgen. Jullie zijn voor mijn man en mij het grootste geluk’. Enfin, huilen natuurlijk, in het bijzijn van de kinderen, die prompt ook begonnen te huilen en er helemaal niets van snapten. Later uitgelegd dat je ook kan huilen van geluk.

Mam, ik heb nog veel meer te vertellen (over cola bij het eten, over het gesprek dat we met Maredy en Louis hadden en nog veel meer) maar de kinderen worden wakker en zien de tekeningen die we hebben opgehangen… Bel je vanavond nog even?

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This