Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 10

Kleinkinderenfeuilleton deel 10

December 2012: We zijn een vrolijke positief ingestelde idiote familie. We zijn primair in onze uitingen, zijn enthousiast, schuwen geen taboeonderwerpen, praten over van alles, kennen (denk ik tenminste) geen – of nauwelijks – geheimen voor elkaar, zijn intens blij of intens verdrietig, maar vooral we-lachen-wat-af. Soms, of misschien moet ik eigenlijk zeggen, vaak is het gekruiste benen werk… Van dat dus.

We hebben allemaal intensieve banen, werken ons te pletter. De feest- en verjaardagen zijn unieke ontmoetingsmomenten waar de hectiek hoogtij viert, waar we over elkaar struikelen om elkaar onze verhalen te vertellen…

2e kerstdag 2005
We zijn bijna compleet. Alleen oudste dochter Micky is naar Brazilië om Portugees te leren (ter voorbereiding op de adoptie van hun drie kinderen. Ons huis straalt kerstsfeer. Ben nog van de schuldgevoelgeneratie. De kinderen mogen niet lijden onder de werkdruk van de baan van hun moeder. Dus alles uit de kast gehaald. Op sfeer- en kookgebied. We gaan aan tafel…

Wat gaat er mis? Waarom krijgt jongste dochter Caroline nog steeds tranen in haar ogen als ze nu (zes jaar later) over haar eerste zwangerschap praat? Het is ingewikkeld en ligt gevoelig. Aan tafel zitten Eva (schoondochter) en Tim. Het had zo’n mooie avond moeten zijn. Eva had het helemaal in haar hoofd. Vanavond zou ze de hele familie vertellen dat ze weer zwanger is. Dat er na die eerste afschuwelijke miskraam toch weer hoop was op een baby.

Maar het is voor tweede keer misgegaan. Ze is niet meer zwanger. Eva is intens verdrietig. En ik ook. Aan de andere kant van de tafel zitten Caroline en Rutger. Caroline weet van de tweede miskraam van Eva. Ze respecteert Eva haar verzoek vanavond niet over baby’s te praten. Maar zelf is ze zes maanden zwanger! Daar zijn ze (vanzelfsprekend) zielsgelukkig mee. En ontzaglijk blij. En ik ook!

De mannen zien niets

Inderdaad. Eva heeft nadrukkelijk gevraagd om niet en famille over baby’s te praten. Aan tafel zit ze naast Robin (echtgenote van zoon Bastiaan). Robin en Eva praten zachtjes met elkaar. Eva is hevig geëmotioneerd. Robin en Eva lopen zelfs even naar buiten. Caroline trekt wit weg. Ik zie het. De mannen zien niets. Ik loop naar de keuken. Ik doe niets! Ik doe helemaal niets! Voel me machteloos. Ben ik dit? Waarom grijp ik niet in? Waarom zeg ik niets? Was Micky nu maar hier. Mijn oudste dochter. Zij die al jaren probeert kinderen te krijgen. Zij die Caroline zo blij maakte toen Caroline het als eerste aan haar vertelde. Bang was voor de reactie…Micky die haar zei ‘Ben je nou helemaal gek? Ik wil toch niet dat mijn zusje hetzelfde overkomt als ik?? Lieve schat, ik ben dolgelukkig voor jullie!’

Ja, was Micky nu maar hier, die nog minder als ik, niet schroomt gevoelige onderwerpen uit de weg te gaan. Het is die avond niet meer goed gekomen. Later wel natuurlijk. Meer dan goed.

Nu, zes jaar later
We praten er over, Micky en ik, samen op de bank. Waar was mijn openheid? Waar was mijn ‘ik-zeg-altijd-alles-mentaliteit?’ Samen filosoferen we erover en nu zes jaar later zijn we er uit. Natuurlijk had ik het wél bespreekbaar moeten maken. Had ik aan moeten voelen dat beide meisjes gezien en gehoord wilden worden. Dat verdriet en blijdschap binnen één familie naast elkaar kunnen bestaan. Had ik dat gedaan dan was de sfeer wellicht zachter geweest. Voor iedereen.

Nawoord
Caroline en ik zijn nog altijd geëmotioneerd als we aan deze 2e kerstdag terugdenken. Ik neem me voor om er aankomende kerstdag een woordje aan te wijden. Misschien lees ik deze column wel voor…

 

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This