Select Page

Kleinkinderenfeuilleton deel 13

Kleinkinderenfeuilleton deel 13

Toen dat telefoontje, totaal onverwachts op een zondagochtend. Een zachte stem vol ingehouden emotie: “mam, je bent oma. Hé, wat zegt ze nou, dat was ik toch al (van Micky haar drie adoptiekinderen).“ Langzaam kwam het besef. Mijn jongste dochter Carolien was bevallen en ik hoorde zijn eerste geluidjes…

Niets nieuws en vaak verteld door al die oma’s die me voorgingen. Dit: daar zit je dan met dat kleine humpie op je schoot. Een kind van je kind. Een generatie verder dus. Voorzichtig doe ik zijn mutsje beetje af, wil zijn hele koppie zien. Schrik me helemaal lam. Een punthoofd. ‘’ Mam, niets bijzonders, echt niet. Ze hebben een vacuumpomp bij bevalling gebruikt. Komt goed.”

Achteraf, inmiddels zeven jaar later (natuurlijk kwam het goed!) bleek dit mijn eerste kennismaking met ‘bezorgd zijn’. Begin van lange reeks zorgen die ik niet kende met mijn eigen kinderen. Waar ik zonder me druk te maken vroeger het volste vertrouwen had, sterker nog helemaal niet nadacht over mogelijke gevaren (verkeerde naïviteit misschien) blijk ik als oma vaker mijn hart vast te houden, bezorgd of ongerust te zijn. Het lijkt of je alles veel intenser beleeft dan vroeger. Maar weet mijn zorgen wel verborgen te houden. Zoals veel wat je inslikt (of zou moeten inslikken). Niet mee bemoeien. Zo weinig mogelijk aan- en opmerkingen. Dan gedijen moeder en dochter het beste…

Goed, een kind van je kind. Het is me vaker gevraagd. Is er verschil tussen je ‘bloedkleinkinderen’ en de andersoortige (bijkinderen, adoptiekinderen etc.). In de basis niet. Tenminste bij mij niet. Het eerste drietal van Mickey (via adoptie dus) zitten in mijn hart vanaf het eerste begin dat we het bericht kregen. Een kleine nuance echter. Indertijd, toen Mickey (mijn oudste dochter) werd geboren, realiseerde ik me dat ik van nu af aan niet meer ‘alleen op de wereld*’ was.  En bij dit eerste jongetje (er zouden er nog veel volgen…) had ik ook dat speciale gevoel. Dat gevoel is niet meer weggegaan. Dit kleine ventje – inmiddels zeven – heeft vanaf het moment dat ik hem in mijn armen houd een speciaal kamertje in mijn hart. Waarvan de deur wijd open staat. Een achterkleinkind van mijn ouders die nooit oma en opa mochten worden…

About The Author

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This