Select Page

Verlies van je kindjes; eerste deel van een vijfluik…

11

JULI, 2016

Column
Gezin & familie

Vandaag starten we met het eerste deel van het ‘vijfluik’ waarin een jonge moeder haar verdriet deelt rondom het overlijden van haar onvoldragen tweeling. 

Leeg. Leeg en ontzettend eenzaam. De maatschappelijk werkster vroeg me tijdens het eerste gesprek dat ik met haar voerde hoe ik mijn gevoel zou omschrijven in enkele woorden. Ik kon er niet direct antwoord op geven. Ik kon simpelweg geen woorden vinden die mijn verdriet omschreven. De volgende ochtend toen ik wakker werd stond ik op met de woorden leeg en eenzaam. Ze overvielen me. Ze raakten me diep. En ze maakten me nog verdrietiger, las ik in mijn aantekeningen uit die tijd. En niet alleen mij, maar ook de maatschappelijk werkster en de Arbo arts waar ik die week een afspraak mee had. Beiden hielden hun ogen niet droog toen ik ze mijn verhaal vertelde. En ik? Ik voelde me hierdoor alleen nog maar leger en eenzamer. Wie of wat ging mij helpen? En vooral: wanneer?! De geboorte en het overlijden van onze tweeling was inmiddels twee maanden geleden. Ik deed ontzettend mijn best om door te gaan. Voor mijn man en onze meisjes (toen 6 en 4). Dat vrat energie, die ik toch al niet veel had. Slapen deed ik ontzettend vast, als ik ergens ver na middernacht eindelijk mijn hoofd tot stilte had kunnen manen.

Hoe naïef was ik ook geweest om te denken dat het na 11 juli klaar zou zijn, dat ik het daar in dat ziekenhuis af zou sluiten. Terwijl ik dit type realiseer ik me weer hoe ontzettend raar deze gedachte überhaupt was. Maar ben ik ook ontzettend blij dat dat toen mijn waarheid was. Want als ik toen had geweten hoeveel pijn en verdriet er nog ging komen. Als, als, als…..

“Ik kon simpelweg geen woorden vinden die mijn verdriet omschreven.”

Als ik me al voor de wintersport in 2013 had laten steriliseren dan was ik nooit geworden wie ik nu ben: een heel gelukkige vrouw en trotse mama van twee heerlijke meisjes én twee heel bijzondere jongetjes die altijd in mijn hart bij mij zijn. Dan was ik een heel gelukkige vrouw en trotse mama van twee heerlijke meisjes geweest. Want dat was ik toen manlief totaal ‘out of the bleu’ vroeg of ik zwanger was. Hij trof me op een zaterdagavond in maart 2013 totaal ontredderd aan de keukentafel aan. Ik had net onze meisjes op bed gelegd en hij kwam thuis na een gezellige derde helft op de voetbal. Op zijn “hoe was jouw dag, lief?”, kreeg hij een stortvloed aan woorden en tranen als antwoord. Te druk, ik moest zoveel, ik wist het allemaal niet meer…. Met als laatste ‘legendarische’ zin: “en ik vind het zo erg dat ik mijn haren heb afgeknipt!”, gevolgd door nog meer tranen. Hij had natuurlijk ook kunnen vragen of ik ongesteld was. Maar na 21 jaren samen kende hij me door en door. Hij had me twee keren eerder zo gezien. En dat was tijdens de zwangerschappen van onze meisjes. En ik wist direct dat hij gelijk had. Ik was zwanger. Wat ik daar op dat moment bij voelde, dat kan ik niet meer terughalen en heb ik ook nergens opgeschreven. Maar toen ik de volgende dag na een verjaardag bij mijn zwager het toch zeker wilde weten en naar de huisartsenpost ben gereden voor een zwangerschapstest, ik kon niet wachten tot die maandag, wilde ik het zo graag!

Ik weet nog goed dat ik terugreed naar huis met de test op zak en me realiseerde hoe teleurgesteld ik zou zijn als ik niet zwanger bleek. Ik had al eerder nog een derde kindje gewild, maar voor mijn man was ons gezin compleet. En aangezien zwanger zijn echt niét mijn hobby was, hadden we begin dat jaar besloten dat we definitief maatregelen gingen nemen. Naast mijn eigen stiekeme blijdschap, ik had daar op dat moment in de auto alvast een voorproefje van genomen, vond ik het dus ook best spannend hoe manlief zou gaan reageren als ik inderdaad zwanger was. Voor de derde keer in mijn leven deed ik op een vreemd moment een zwangerschapstest. Bij onze oudste dochter deed ik hem tussen de middag op het toilet van mijn werk om vervolgens met mijn gezicht in de plooi nog de rest van de dag op kantoor te moeten zitten. En bij ons jongste meisje tien minuten voordat ik naar een personeelsuitje moest en manlief naar een ander feestje was en ik hem de volgende ochtend pas het mooie nieuws kon vertellen. Ditmaal deed ik de test op zondagmiddag rond een uur of twee, terwijl onze meisjes lekker in de woonkamer aan het spelen waren.

Met een big smile kwam ik van de wc weer de woonkamer in en keek manlief hoopvol aan. Al kon ik pas echt blij worden toen ik zag dat hij ook glimlachte. Ik, we, waren zwanger!!

 

Lees binnenkort het tweede deel van deze vijfluik. 

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This