Select Page

Verlies van je kindjes; 2e deel vijfluik

18

JULI, 2016

Column
Gezin & familie

Eerste deel gemist? Lees hier.

Ik, we, waren zwanger!!  En hoe! De volgende morgen hing ik 2 minuten na het opstaan al over het toilet. Dit tot grote hilariteit van manlief.

Het was psychisch volgens hem. Ik was ook tijdens de zwangerschappen van onze meisjes 9 maanden ontzettend misselijk geweest. Tot een maand of drie de hele dag en daarna werd het ochtendmisselijkheid. Maar dat begon bij beiden pas na een week of 6, 7.
Later die week googelde ik, want ik vond het toch ook vreemd en niet herkenbaar, toen een van de zoekresultaten me verwees naar een pagina over tweelingzwangerschap stond mijn hart echt stil. Het zou toch niet……

Een kleine 3 weken later was ik voor de eerste controle bij de verloskundige. Zij hoorde een heel sterk hartje. Op mijn vraag of dit kon komen omdat het er 2 waren kreeg ik slechts een verbaasde blik. Maar toen de verloskundige 2 weken later het echo apparaat aanzette, zag ik het nog eerder als zij. “Oh mijn god, het zijn er twee! Ik wist het!”
Ik geloof dat ik exact die woorden wel 39 keer heb herhaald. Wat waren we blij! Geen nakomertje, maar twee aan twee…. Hoe gaaf was dat!!
En toen we tijdens een pretecho een week of 4 later hoorden dat het ook nog eens twee jongens waren konden we ons geluk echt niet meer op…. Laat ik eerlijk zijn: natuurlijk waren er ook ‘uitdagingen’. Want weer twee kinderen op de opvang, een andere auto (7-zitter!), een compleet nieuwe babyuitzet (want we hadden op een wieg en de kleine box waarin ik vroeger zelf nog had gelegen helemaal niets meer), uh een babyuitzet keer twee, een verbouwing om slaapkamers extra te creëren etc..etc..
Maar dat waren allemaal uitdagingen van praktische aard, ruimte in ons hart was er voldoende.

“Laat ik eerlijk zijn: natuurlijk waren er ook ‘uitdagingen’.”

Ondertussen was ik nog steeds dubbel zo misselijk en dubbel zo moe als bij mijn eerdere zwangerschappen en ik groeide ook voor twee. Meer dan…. Begin juni, 16/17 weken zwanger, kreeg ik voor het eerst de vraag ‘hoelang ik nog moest’. Op 6 juni had ik een afspraak staan voor een intake voor de 20-weken echo. Ik werkte die dag thuis en gezien de hoeveelheid werk was ik de dag ervoor eigenlijk van plan geweest deze afspraak af te zeggen. Ik had immers al twee keren eerder een 20 weken echo meegemaakt en wist dat dit niet uitsluitend een pretecho was. Ik wist wat ze zouden gaan bekijken en hoe dat zou gaan. Maar iets deed me besluiten toch te gaan. Omdat manlief die week samen met zijn vader aan de verbouwing van onze zolder was begonnen en dus erg druk was ging ik alleen.

Na het standaardgesprekje vroeg de verpleegkundige als laatste hoe het verder met me ging, waarop ik antwoordde dat mijn buik de laatste 2 weken best hard was gegroeid. Ik vertelde haar dat me die week 2 keren gevraagd was hoelang ik nog moest. Ze zag in haar computer dat ik die week daarna weer een afspraak bij de gynaecoloog zou hebben, twijfelde even en zei toen dat ze wel even een echo kon maken. Toen genoot ik nog van alle extra echo’s die een tweelingzwangerschap met zich meebrengt, al was die keer wel de laatste keer. Ze keek slechts kort, riep de gynaecoloog op en even later zag ik vier zorgelijke ogen gericht op het scherm naast me.

TTS Syndroom, Universitair Medisch Centrum, Leiden, nu bellen, zo snel mogelijk, misschien morgen al. Misschien hebben ze nog meer gezegd, ik weet het echt niet meer. Dat is alles wat ik gehoord heb. Alles wat is blijven hangen. Ik heb wat geknikt denk ik. Ik ben weggelopen en toen ik bijna het ziekenhuis uitliep en erachter kwam dat ik mijn parkeerkaartje nergens kon vinden ben ik pas ontzettend gaan huilen. En ik weet niet meer wanneer ik gestopt ben. Ik kon gewoon het parkeerterrein afrijden door op het belletje te drukken bij de slagboom en vlak bij ons huis was een parkeerplekje vrij (een wonder op een donderdag bij ons in de binnenstad). Thuis stond mijn man met de telefoon in zijn handen in de keuken me verbaasd aan te kijken. Ik herhaalde de woorden die de gynaecoloog me kort daarvoor verteld had, de woorden die ik onthouden had.

 

Lees binnenkort het derde deel van deze vijfluik. 

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This