Select Page

Verlies van je kindjes; 4de deel vijfluik

1

AUGUSTUS, 2016

Column
Gezin & familie

Ik heb drie ongelofelijk waardevolle foto’s. Een is genomen op de ochtend van de bevalling van de tweeling. Een van de dingen op mijn to-do lijstje voor de bevalling was het kopen van een nieuw fototoestel. Onze fantastische gynaecoloog uit ons eigen ziekenhuis waar we zouden gaan bevallen had aangeboden om foto’s te maken. Dit was slechts een van de dingen waarover je echt niet nadenkt.

Ik kan er inmiddels heel veel opnoemen. Manlief had de avond voor de bevalling nog wat uitgeprobeerd met het toestel, zodoende lag het op onze slaapkamer. Ik had ‘s morgens de wekker gezet omdat ik om 6.00 uur de tablet zou inbrengen die de bevalling in gang ging brengen. Dit kon ook in het ziekenhuis, maar dat zou betekenen dat we zo vroeg daar moesten zijn dat we onze meisjes niet meer konden zien ‘s morgens en dat wilde ik absoluut niet.

Toen de meisjes wakker werden was ik fris gedoucht nog even terug in bed gekropen. Opgewekt en blij kwamen ze naar me toe. Tot op dat moment wisten zij slechts dat we vaak naar het ziekenhuis moesten omdat hun broertjes niet hun ‘bordje eten’ (placenta) konden delen. Het was zo’n moment dat alles klopte. Twee blije meisjes die lekker tegen mijn buik kwamen liggen, ik weet nog dat het zonnetje voorzichtig door de gordijnen scheen. Manlief pakte zijn toestel en maakte snel een foto van ons. Drie intens gelukkige gezichten was het resultaat. De tweede foto werd misschien wel exact 12 uren later genomen. En ook daarop zie ik 3  intens gelukkige gezichten. Een heel trotse mama van vier kinderen en twee trotse grote zussen. Een van de dingen waarmee ik het meest geworsteld heb in de dagen voorafgaand aan de bevalling was hoe we het onze meisjes moesten gaan vertellen en hoe zij afscheid zouden kunnen nemen van hun broertjes. Dat ze afscheid zouden nemen stond vast voor ons.

“Ik was dan ook ontzettend blij toen het er in de loop van de dag uit ging zien dat ik op een tijd zou gaan bevallen dat de meisjes die avond nog naar het ziekenhuis konden komen.”

Nadat wij ‘s morgens hadden verteld dat hun broertjes toch echt wel heel ziek waren geworden, dat we die dag naar het ziekenhuis zouden gaan en dat we nog niet wisten of de dokter ze beter kon maken waren zij naar school gegaan. Ze zouden door mijn ouders opgevangen worden na school. Wij vertrokken om 8.30 uur naar het ziekenhuis. De pil begon inmiddels zijn werk te doen, want ik liep met een dik vest aan te trillen van de kou; een bijwerking. Over hoe wij zijn opgevangen en verzorgd in het ziekenhuis zou ik wel 3 alinea’s kunnen schrijven. Zo ontzettend liefdevol….. Dat maakt zo’n verschil. Ik geloof sowieso niet dat ik ooit zoveel liefde gevoeld heb als op die dag.

Om 17.00 werd als eerste Jort (Jan Ronald) geboren en om 17.12 uur zijn broertje Rik (Hendrik Edwin), vernoemd naar manlief en onze vaders. Zo ontzettend klein, maar ook sterk! Allebei hebben ze nog een uur geleefd. Manlief had de loodzware taak onze meisjes op te vangen in de hal van het ziekenhuis. Het uur wat daarop volgde blijft me ontroeren. De blikken en reacties van die meisjes…. Waar volwassenen zoveel angst en twijfels hebben leerde ik op dat moment echt hoe open, oprecht en onbevangen kinderen zijn. Daar maakten we de foto waarop ik als trotse mama met mijn vier kinderen zit.

Op ieder been een meisje en beide meisjes hielden met zo’n trots gezicht een broertje vast. Dankzij onze meisjes moesten ook onze ouders hun angst laten gaan en konden zij afscheid nemen van hun kleinzoons. Iets waar ze onze meisjes nog steeds dankbaar voor zijn. Toen we later op de avond zelf het ziekenhuis verlieten appte ik nog naar onze broertjes en enkele dierbare vrienden. Ik weet de exacte woorden niet meer, maar wel dat ik naast ongelofelijke veel liefde heel sterk voelde had dat ‘het’ afgelopen was. Hoe naïef…

 

Lees binnenkort het vijfde en laatste deel van deze vijfluik. 

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This