Select Page

Verlies van je kindjes; 5de deel vijfluik

8

AUGUSTUS, 2016

Column
Gezin & familie

“Als ik vooraf had geweten hoe erg het zou zijn, dan had ik nooit de beslissing kunnen nemen om de zwangerschap af te breken”. Ik weet niet hoe vaak ik dit in de maanden die volgden op de bevalling wel niet heb gezegd. Dat besef kreeg ik voor het eerst de ochtend na de bevalling, toen even in de keuken zat (want ja, ga je op bed liggen?!?!? ) en ineens dat zware gevoel in mijn borsten kreeg, dat zo herkenbare gevoel dat het tijd is om te voeden…

Dat zware gevoel breidde zich uit en nestelde zich in mijn hele lijf. De deur van wat babykamer zou worden is lang dichtgebleven, dagen dat ik de deur niet uitwilde in de angst iemand tegen de komen en te moeten praten, de huilbuien en de zware vermoeidheid. De leegheid en eenzaamheid. Terwijl ik ook ongelofelijk veel liefde kreeg! Natuurlijk van manlief en onze meisjes, van onze ouders, broertjes, familie en vrienden. Maar ook van kennissen en mensen die ik helemaal (nog) niet zo goed kende. En juist die laatsten wisten mij soms diep te raken.

Iemand die toen ik net weer aan het werk was en tijdens een zakelijk etentje aan mij vroeg hoe het met me ging. Op mijn “het gevoel dat ik dit altijd met me mee moet dragen voelt zo zwaar” reageerde zij met de prachtige woorden: “wat mooi dat jouw jongens altijd zo dicht bij je zijn”. Die woorden heb ik echt een poosje op mij in moeten laten werken. Ik realiseerde me direct dat zij ongeloofelijk gelijk had, maar ik kon simpelweg die omschakeling niet direct maken.

Het was, denk ik achteraf, een laatste zetje dat ik zo ongelofelijk nodig had om echt langzaam weer mijn leven op te pakken. Ik weet nog dat ik wilde dat deze woorden eerder tegen me gezegd waren. Maar nu zie ik ook wel in dat ze dan absoluut niet dezelfde werking op me gehad zouden hebben. Tijd is een van de sleutelwoorden voor mij gebleken. En onze meisjes! Toen ik aan de maatschappelijk werkster vertelde dat leegte en eenzaamheid de woorden waren die mijn gevoel het beste omschreven adviseerde ze mij om echt alles los te laten en er gewoon ‘te zijn’. Ik kan je vertellen dat ik echt geen idee had hoe ik dat moest doen. Als je altijd druk bent (zeker in je hoofd), hoe laat je dan alles los?

Vooral in een periode dat er zoveel door je heen gaat. Een periode dat ratio en emotie constant in gevecht zijn. Door een zin van onze oudste dochter is me dat langzaamaan gelukt. Zij vroeg, met weer die kinderlijke onbevangenheid “mama, wanneer ga je daar een foto van Jort en Rik daar neerzetten?”. Met ‘daar’ doelde zij op de schouw, waar een foto van haar als pasgeboren baby en eenzelfde foto van haar zusje staat. Ze vroeg niet óf ik daar een foto ging neerzetten. Ze vroeg wánneer ik die daar neer ging zetten. Met die vraag veegde ze in een keer alle twijfel, onzekerheden, angst en schaamte (oef… daar kan ik ook nog een verhaal mee vullen) van tafel.

“Als ik vooraf had geweten hoe erg het zou zijn, dan had ik nooit de beslissing kunnen nemen om de zwangerschap af te breken”

Ik realiseerde me toen dat als ik wilde loslaten, want dat dat het sleutelwoord was daar was ik inmiddels wel achter, ik ‘gewoon’ mijn meisjes na moest gaan doen. Doen wat op dat moment goed voelt, of dat nu lachen, huilen of boos zijn is. Leven in het nu, zonder je zorgen te maken om morgen of te piekeren over gisteren. En heel langzaamaan lukte me dat. In het begin door ze gewoon ook echt letterlijk even na te doen, of op te gaan in hun wereld. En toen werd het leven steeds weer wat lichter.

Eind dat jaar schreef ik op mijn Facebook: 2013…. Het is te makkelijk om te zeggen dat ik je haat. Want naast ongelofelijke dieptepunten, gaf je me ook hoogtepunten. Het zijn de grootste tegenstellingen die er zijn. Maar je leerde me dat juist tegenstellingen het leven maken. En het durven delen. Maar dan echt en niet alleen de hoogtepunten. Pure blijdschap, ongeloof, intens verdriet…. Jij gaf het me 2013. Zorgen en onrust werden rust en voelen wat er echt toe doet. En je gaf me een gevoel van eenzaamheid zoals ik het niet eerder voelde. Maar ook een ‘volheid’ die ik niet eerder ervaarde. Door familie en vrienden, maar ook door kennissen die vrienden werden, en oude vrienden die er zonder veel woorden waren; belangrijke vrienden! 2013… je gaf me veel, bijna teveel. Maar ik ben er klaar voor om afscheid van je te nemen. Ik ga veel van je meenemen, mijn leven lang! Het is goed dat je bijna gaat… Wij gaan genieten van mooie kerstdagen met elkaar. 2014 Kom maar op!

Ik geloof niet dat ik eerder zo naar een nieuw jaar heb uitgekeken als toen.

En nu….nu is het drie jaar geleden dat Jort en Rik geboren werden en overleden zijn. Ik gun het echt niemand om dit mee te maken, maar ik zou het ook niet niet meegemaakt willen hebben. Het heeft me gemaakt wie ik nu ben en waar mijn fijne gezin nu staat en ondanks het gevoel incompleet te zijn, dat altijd aanwezig zal blijven, daar ben ik uiteindelijk heel gelukkig mee. Deze 11 juli hebben we voor de derde keer weer met een lach én tranen het leven gevierd.  En zoals oudste dochter 3 jaar geleden direct al in het ziekenhuis vroeg voor allebei weer een blauwe ballon opgelaten…

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Share This