Select Page

Auteur: Marike Holm

Kleinkinderenfeuilleton deel 10

December 2012: We zijn een vrolijke positief ingestelde idiote familie. We zijn primair in onze uitingen, zijn enthousiast, schuwen geen taboeonderwerpen, praten over van alles, kennen (denk ik tenminste) geen – of nauwelijks – geheimen voor elkaar, zijn intens blij of intens verdrietig, maar vooral we-lachen-wat-af. Soms, of misschien moet ik eigenlijk zeggen, vaak is het gekruiste benen werk… Van dat dus. We hebben allemaal intensieve banen, werken ons te pletter. De feest- en verjaardagen zijn unieke ontmoetingsmomenten waar de hectiek hoogtij viert, waar we over elkaar struikelen om elkaar onze verhalen te vertellen… 2e kerstdag 2005 We zijn...

Read More

Kleinkinderenfeuilleton deel 9

Doet veel met me, het nalezen van de uit Brazilië opgetekende telefoongesprekken met Micky, nu vijf jaar geleden.  De namen hebben nu een context. Het zijn echte kinderen. Kinderen van mijn oudste dochter.  Ivete, nu 14 (spreek uit Ievetsjie), Diego nu 10 en Gabriëlla nu 9, ieder met hun eigen dierbare plaats in ons kleinkinderenspectrum. Begrijp nog beter hoe intensief, hoe bijzonder en hoe aangrijpend het allemaal was, daar ver weg in die hotelkamer. Micky vertelt: ‘Oh wee als we een tijdje weg zijn. Dat wordt niet gepikt. Peter moest vandaag een paar uur werken en Diego vroeg of pappa terug naar...

Read More

Kleinkinderenfeuilleton deel 8

Uit het telefoongesprek van Micky (uit Brazilie): Tien uur is natuurlijk veel te laat om naar bed te gaan. Maar mam, het ging gewoon niet eerder. Je snapt het hé? Vreemde mensen waar je pai en mai tegen zegt. Vreemde mensen die anders spreken, anders ruiken, anders zijn. Zoveel nieuwe indrukken, om nog maar te zwijgen over je vriendjes, vriendinnetjes en je verzorgers die je opeens niet meer ziet. Zo maar, van het een op het andere moment. Kindjes van 3, 5 en 9. Helemaal alleen in een volstrekt ander decor. Zoveel mogelijk doen of alles ‘normaal’ is, terwijl geen...

Read More

Kleinkinderenfeuilleton deel 7

“Iemand zei: ‘daar komen de kinderen’ en voordat ik het wist, lag Ivete (9) in m’n armen. Klein beetje verlegen, maar eigenlijk verdween dat meteen.” Het skype-gesprek met Micky. Vanuit Brazilië, meerdere keren per dag een ooggetuigenverslag. “Ook bij Gabriëlla (3) geen enkele schroom. Vanaf de eerste minuut was het pai en mai, betekent pappa en mamma. Diego (5) aarzelend, maar toen ik even op bed lag, kwam hij zomaar bij me liggen, zijn hele lijfje tegen me aan. En kon ik ook hém in m’n armen nemen.“ Een moeder-en-dochter-gesprek zoals we dat zo vaak voeren. Geen detail blijft...

Read More

Kleinkinderenfeuilleton deel 6

“Je kunt het het best vergelijken met een sollicitatieprocedure, maar wel eentje die zes jaar duurt”,  vertelt Micky als we herinneringen over de adoptieprocedure ophalen. “Heus, we hadden ons wel voorbereid, maar dat het zo’n ambtelijke molen zou worden, met zo veel papierwerk, zo veel testen en zo veel betutteling… Wat ik het ergste vond? Dat de betrokken instanties als het ware in je peroonlijke leven infaltreren. En daardoor een soort macht over je krijgen.” In de talloze gesprekken keer op keer bewijzen hoe graag je kinderen wilt, hoe je relatie is, of je lichamelijk en geestelijk gezond bent, genoeg verdient, of je huis groot genoeg is… Testen, testen en nog eens testen. Ook wij moesten ons aandeel leveren. Wat is onze...

Read More